Eindelijk iets gevonden! Maar nee net te laat...
Heb je tot t einde van de dag om iets te laten weten... Hoor je via via dat je al te laat bent paar uur van te voren.
Nou lekker dan... Baal d'r zo van!
Om vervolgens nog eens onenigheid te krijgen met een vriend over het hele gebeuren. Hoe meer klote wil je t hebben.
When life gives you lemons... They rot...
Pfff echt typisch weer voor mij. En dan zeggen ze, kop op, voel je niet zo negatief over jezelf. Je komt er wel etc. Nou op deze manier niet. Hoe moet ik nu positief zijn over mezelf en over alles als t enige wat ik zie en hoor negatief is. Als alles tegen zit en al m'n harde werken voor niets is.
Om nog maar niet te bedenken hoe ik 6,5 jaar van m'n leven heb weg gegooid. Dan vraag ik me soms wel af, doe ik er wel goed aan? Was het de juiste beslissing?
Maar zo moet ik niet denken. Ik heb die beslissing genomen, en ik moet roeien met de riemen die ik heb. Ik moet mijn hoofd boven water zien te houden. En niet voor mij, maar voor m'n pluizen beesten. Die houden me dag na dag op de been. Die laten me elke dag zien dat ze van me houden, en me niet in de steek laten. Die laten me zien dat ik de juiste beslissing heb genomen. Hoe zij verandert zijn ten positieve alleen maar door mijn beslissing om te stoppen met m'n leven zoals ik m leefde.
Ja we missen stabiliteit en regelmaat en ins eigen plekje. Maar we zijn er hechter door geworden. Met ons 5e hebben we angsten over wonnen. Samen staan we sterk. Waar mijn beestjes zijn, ben ik ook. En waar ik ben zijn mijn beestjes. Onafscheidelijk. Niet voor eeuwig, maar wel voor lang. Voor nog heel lang.
Maar waarom t leven me rotte citroenen geeft en er een plezier in vind om mij kei hard onderuit te trappen en te zeggen 'in your face'? Geen idee. Als ik dat wist... Dan was ik rijk. Dan kon ik er wat aan doen.
Ach... T leven staat weer voor de deur. Laat ik maar kijken wat ik er vandaag van kan maken. Hoe ik waar weer onderuit getrapt word en hoe ik weer opkrabbel en er van leer en er sterker van word. Want tja we moeten toch positief leren denken.
Ik kan wel zien dat sommige glazen half vol zijn. Alleen de meeste zijn half leeg. Vooral die over mezelf gaan.
En ik zie wel dat ik sterk ben. Alleen als t om mezelf gaat is t minder belangrijk. Ik ben minder belangrijk, ik stel teleur, ik verpest, ik ben dik, ik ben lelijk. Ik ben niet ik. En ik zal nog lang niet tot m'n ideaal beeld komen... Maar we zijn onderweg. De kilo's gaan er af. Nu de rest nog aan werken. En zolang die kilo's er af blijven gaan vind ik t prima.
Om maar positief af te sluiten.
Ik ben sterk. Ik kan t leven wel aan, samen met m'n beestjes. Ik moet hoop houden, en alles dag voor dag nemen. Niet kijken naar wat ik wil bereiken en hoe ik dat niet bereik. Maar wat elke dag me geeft en dan terug te kijken en te zien wat ik al wel heb bereikt. Geen dromen dromen, weinig doelen stellen en geen hoge ogen gooien. Dat is overleven. Dat is hoe ik leef. Dat is hoe ik er hoop te komen.
