Al mijn hele leven leef ik met de wetenschap dat niemand van mij kan houden, niemand houd van mij en niemand zal ooit van mij houden.
Maja dan ineens is er iemand die zegt 'ik hou van jou'. En dan? Dan zegt je hoofd, dat kan niet. Is niet zo, en nog veel meer. Gewoon omdat je al bijna 25 jaar leeft met de wetenschap, niemand houd van mij, niemand kan van mij houden, en niemand zal ooit van mij houden.
Deze wetenschap is er als kind ingestampt. Het is je ingeprent dat je waardeloos bent, niks kan, nergens goed voor bent, en dat niemand van je houd.
Dus logisch toch, dat als er iemand zegt, ik hou van jou dat jij ervan uit gaat dat dit niet zo is.
Je gaat dan op zoek naar een reden waarom die persoon dat zegt. Is die eenzaam? Zegt die t gewoon om je straks verder de grond in te stampen, omdat iedereen dat ook maar deed?
Want zo is het he. Op t moment dat je iemand gelooft, ben je verloren. Dan kunnen ze je zo kapot maken, je zover de grond in stampen dat het niet eens meer opvalt dat je in de grond zit.
Ik leef al 24 jaar met een struisvogel theorie. Je kan beter je kop in t zand stoppen en iedereen maar laten kletsen, en gewoon je eigen ding doen. Dat is beter.
Ik hielp mensen. Waarom? Omdat t goed voelt voor mij. Ik sta klaar voor mensen, ik vang ze op. Zonder er ooit iets voor terug te vragen. Maar mensen zijn je dan dankbaar, en hoe dankbaar? Zo dankbaar dat ze denken je te kennen, en alles wat ze maar kunnen bedenken tegen je gebruiken. Ze draaien wat positief is zo om, dat t negatief is. En vervolgens stampen ze je zo de grond in. Maar dat doen ze niet alleen, ze doen t niet met twee of met 3, nee iedereen die je kent, waar je mee omging, die vertellen ze hoe slecht je bent, zodat ze allemaal maar samen jouw de grond in kunnen stampen. Hopsakee, dan is opgeruimd netjes. Dit zijn dan mensen waar je dacht dat je op kon vertrouwen, waar je keer op keer je nek voor hebt uitgestoken, waarvoor je klaar hebt gestaan. Waarvan je nooit hebt verwacht dat ze ook er zouden zijn voor jouw, nooit wat hebt gevraagd van ze. Maar dat maakt mij een slecht mens.
Het is mijn schuld dat mijn exen vreemdgingen, want ik ben zo verschrikkelijk, ik drijf iedereen weg, ik doe t allemaal verkeerd.
Ik ben zo verschrikkelijk, en zo afschuwwekkend, dat niemand trouw blijft. De ene dacht met 1x in de maand contact er wel vanaf te komen, de ander gebruikt t excuus van je ouders mogen me niet, de ander denkt dat je niks door zal hebben en die gerust de ene na de andere meid kan oppikken en versieren. Om vervolgens met een goede vriendin in bed te duiken terwijl je ernaast slaapt. Want tja eerlijk is eerlijk, waarom zou je je eigen afschuwwekkende vriendin nemen, als je ook een leuke vriendin kan hebben.
Maar dan vraag ik me af he, waarom zien mensen nooit wat een ander voor ze doet? Het draait allemaal om hunzelf. Wat zij voor een ander doen. Jij verzorgt hun honden, jij verzorgt hun eten en drinken, jij staat klaar, ten koste van jezelf. En op t moment dat jij iemand nodig hebt, is er niemand. Want ze doen al zoveel.
Vraag jij hulp bij iets voor je eigen honden, dan kan dat niet. Of maar een keer. Maar zeg jij een keer nee, nou dan krijg je oorlog, want zij doen wel zoveel voor jou. Zij hebben wel die ene meer voor jouw honden wat gedaan, zij hebben een keer voor jouw klaar gestaan. Maar ja, dat ik al 100x voor hun klaar heb gestaan, dat maakt niet uit, en dat is niet zo.
Ben je blut? Tja dan plukken ze je nog kaal.
Mensen lijken ook vanalles over je te weten, zelfs wat je denkt. Dan boor je van ze, ja nu ga je dat doen he, of je vertelt t gelijk weer aan die. Maar tja... Moet je er dan op ingaan? Ik deed t altijd wel. Nu steek ik m'n kop in t zand, oren op standje doof, ogen op blind. En dat word ook niet op prijs gesteld. Zelfs dan stampen ze je even fijn de grond in. Je kan er dus met niemand over praten, want nee dan praat je altijd over alles gelijk met die ene vriendin. Dan word je beschuldigd dat je meer met die vriendin praat dan met die andere. Dat je de hele dag door ermee praat, hele dag door appt en FaceTimed. Terwijl in werkelijkheid je misschien 2x FaceTimed per maand, en 3 zinnen in een week appt als t mee zit.
Nou leuk leven!
En weet je waar je echt blij van word? Als je zwanger bent en zelfs dat niet kan! Je partner graag een kindje wilt, jij graag een kindje wilt, en dan blijkt t kindje dood te zijn. Je bent zwanger van een dood kindje. Je hebt dus weer gefaald. Je kan niet eens iets makkelijks. Je bent dus echt waardeloos. Je kan niks. Je bent afschuwwekkend lelijk, je bent dik, je vent een jankerd, niemand zal je ooit missen.
En daar boven op, krijg je de vraag van je partner, hou je wel van mij? Terwijl je duizend keer op een dag ik hou van je zegt, je alles doet voor die persoon, en je zo graag wilt en hoopt dat t kindje op hem zou gaan lijken, omdat hij zo mooi is. Dat t kindje maar niks van mij zal krijgen, karakter trekjes, of uiterlijk. Want dan is t zielig, dat zou erg zijn, wie wilt nou een kind zoals mij? Maar nee... Je partner zegt dat je nooit van hem gehouden hebt en niet van m houd. Leuk...
Ik kan dus echt helemaal niks. Ik zou zo graag willen uitchecken, gewoon niks meer hebben, een laatste keer diep in de grond gestoken worden, en dan niks meer. Maar dat is lullig, lullig voor de beestjes die afhankelijk van mij zijn. Dat kan ik ze niet aan doen, want die 4, die zijn de enige die me niet de grond in stampen, die me liefde geven, zonder t terug te vragen. Die voor me klaar staan en me troosten. Daar doe ik t voor.
