Reputatie? Wat is dat?

Soms doe je je best om iemand te helpen. En wat krijg je dan? Stank voor dank. Ze helpen je reputatie nog verder naar de maan, verspreiden weer nieuwe roddels, etc.
En weet je, het enige wat me boeit is het welzijn van die of gene die ik moest helpen. Mijn eigen reputatie boeit me niet eens. Die hebben voorgangers toch al verpest, en die roddels, tja het is lastig, maar ik weet wat de waarheid is. De mensen die mij echt kennen, mijn vrienden en vriendinnen weten wel hoe dingen zitten. Die weten dat een roddel een roddel is zodra ze het horen. En dat is voor mij het belangrijkste.

Mensen zijn echt zo raar!
Soms ben ik maar blij dat ik een kleine vrienden kring heb. Minder gezeik, minder gedoe, met minder mensen rekening houden.
Honden verraden je niet achter je rug om, ze zijn eerlijk en houden van je ook als je zelf eens een fout maakt. Ze wijzen je niet op je fouten en blijven dat eindelijk opnieuw doen. Ze zijn er altijd voor je, houden van je, en geloven in je. En als je een juiste roedelleider weet te zijn kijken ze met alles je aan van zeg maar wat ik moet doen, ik doe het. Dat is gewoon zo geweldig.

Misschien een beetje raar waarom de roddels en mijn reputatie mij niet zoveel boeien.
Misschien omdat ik vroeger als kind vanaf groep 1 tot groep 8 en daarna van de 1e klas tot de 4e klas alleen maar gepest werd, en buiten gesloten. En ik was alleen een vriendin van iemand wanneer zij met iets zaten en ik het moest oplossen.
In de 3e en 4e klas zat ik altijd met mijn zus in de klas. Mijn zus was een typische tiener. Opstandig, spijbelen, niet huiswerk maken, jongens, vrienden, erbij horen. Terwijl voor mij mijn doel was, wat te leren en zo snel mogelijk uit die ellendige school te komen. De docenten hadden respect voor mij, want ik respecteerde hun. Wanneer de hele klas na gym naar huis ging omdat ze niet naar het enige uurtje nederlands wilden ging ik naar nederlands. En tja, ik was niet absent maar de docent gaf me het uurtje vrij. Ik vertelde eerlijk dat iedereen weer naar huis was gegaan.
Als ik mijn huiswerk niet af had vertelde ik dat eerlijk. Ik had weinig interactie met klasgenoten en heb in mijn eigen wereldje geleefd. Dat was het enige waar ik me rustig in voelde.
Als ik voor de klas moest staan of ik moest een antwoord geven in de klas ging ik stotteren, tranen prikten in mijn ogen en ik liep rood aan. Vervolgens een boze blik van de docent dat ik het simpele antwoord niet "wist", maar ik wist het wel, ik kon alleen niet hardop praten. Daardoor had ik al gauw de reputatie van dat stille meisje, die appart was. Nooit wat zei, niks liet merken. Niet aan de kinderachtige spelletjes mee deed of propjes gooide, docenten uitlachen of roddelde.
Ik hing nooit met vrienden rond, was nooit opstandig naar mijn moeder toe, altijd beleeft en rustig.
Oke niet altijd beleeft want er zijn wel 2 docenten geweest waarbij ik het nodig vond hun even op hun nummer te zetten. Zo hadden we mijn mentor van de 3e en 4e. Die dacht dat hij alles kon maken. Dus als je als meisje bij hem stond te kletsen keek hij zo recht je shirt in, hij wilde altijd dicht bij je staan. Dus na een paar maanden kreeg hij geen respect meer en had ik elke dag ruzie. Collega docenten begrepen mijn probleem en tijdens de vakken dat ik van die docent had (dit waren praktijk vakken) mocht ik bij hun in de klas omdat ze exact het zelfde gaven alleen aan geen klas. Dan had ik een heerlijk groot klaslokaal voor mij alleen, en kon ik rustig mijn werk doen. Niet afgeleid worden door anderen, en na afloop gezellig 10 minuten zitten kletsen met die docent. Of de Engels docent die erkende dat ik vooruit liep op de klas, maar ik mocht niet vooruit werken. Wat dus elke les een marteling maakte, en ik toch vooruit ging werken. En als zij eens een spellings fout maakte en ik dat aangaf ze een preek gaf dat zij toch aan de universiteit in Londen had gestudeerd en zij het wel beter wist dan ik. Want ik zat toch maar in de 3e van VMBO en zou nooit naar een

universiteit gaan. Ik heb netjes geantwoord dat iedereen een fout kan maken. Maar ook dat werd niet op prijs gesteld. Dus mw verloor hierbij haar respect bij mij. Kwam mede denk ik omdat ze snel boos werd en dan achter haar bureau ging staan alsof het een gorilla was, met grote ogen waarbij je gelijk bang was dat ze eruit vielen, maar het hele geheel was gewoon erg lachwekkend. Hielp ook niet mee dat ze zwart was. Ze ging dan staan zoals op het plaatje, met van die dikke billen naar achter gedrukt, en haar boven lichaam naar voren gebogen, enorme grote ogen en dan een echte pikzwarte kop. En ze was niet klein ofzo. Je kan zo rustig zeggen dat ze wel dik was. Nu snap je dan dus dat het hele scenario gewoon om te lachen was.
Maar verder heb ik altijd respect gehad voor alle docenten.

Maar tja, waar het op neer komt. Ik ben gewoon ik. En mijn reputatie boeit me niet. Mensen mogen denken wat ze willen, maar mijn vrienden en familie die mij echt kennen weten hoe ik ben. En nog belangrijker: Ik ken mezelf. Ik weet hoe ik ben, wie ik ben. Ik weet wat er waar is en wat er niet waar is. En zolang ik dat weet ben ik tevreden.